Hoe is het allemaal begonnen toen je de boerderij van je ouders veranderde in een paardenboerderij?
Ik heb een commerciële stage in de publieke sector in Münster afgerond en wilde eigenlijk bedrijfskunde gaan studeren. Daarna werkte ik in de jeugdzorg. Daar werd ik zo sterk beïnvloed door pedagogen, theologen en psychologen dat ik overstapte naar maatschappelijk werk. Mijn idee was toen om een Shetlandpony te kopen om mijn studie te financieren en thuis rijlessen te geven aan kinderen tussen drie en zes jaar. Dat was het begin: het begon allemaal met gedeeltelijk zelfstandig ondernemerschap en de bijbehorende trainersopleiding en is stap voor stap doorgegaan tot op de dag van vandaag.
Dus je werd een bedrijfsopvolger met een nieuw bedrijfsidee - hoe ging dat in zijn werk?
Aanvankelijk bood ik hippotherapie aan, een vorm van fysiotherapie te paard, dankzij de driedimensionale vibratie van de beweging van het paard. In 2008 dacht ik er samen met twee vrienden over na om de service uit te breiden: We dachten aan een fysiotherapiepraktijk, een seminarieruimte voor theorielessen en een bewegingsruimte voor psychomotorische activiteiten voor kinderen. Dus ging ik naar de bank en presenteerde mijn concept voor het ombouwen van de strovloer - met succes: waar vroeger tot 15.000 kleine balen werden opgeslagen, werden precies deze ruimtes gecreëerd op ongeveer 400 vierkante meter. Sinds 2010 noemen we onszelf een "rij- en bewegingscentrum". Op dat moment was er geen vergelijkbaar centrum in heel Duitsland. In 2018 kwam daar de ergotherapie bij, die zelfstandig wordt gerund als een besloten vennootschap met mij als beherend vennoot, evenals de landbouw en het rij- en bewegingscentrum als eenmanszaak.
De paardenboerderij is zeker ook een trekpleister voor kinderen, nietwaar?
We hebben een preventief programma voor kleuterscholen: paardrijden als gezondheidssport om kinderen in beweging te krijgen. Het woord "therapie" heeft soms een stigmatiserend effect. Daarom noemen we het programma "Bewegingservaring met en op het paard". Een hobby als deze is zo waardevol: je bent samen met een levend wezen en samen in de natuur. Zelfs als je in de rijbak bent, moet je je gepast kleden, want je wordt blootgesteld aan het weer. De kinderen leren verantwoordelijkheid te nemen, want het paard kan niet overleven zonder mensen. We laten ze beseffen dat niet elk paard elke dag even goed gebruikt kan worden of dat een ouder paard altijd een pauze nodig heeft. Dit leert rekening houden met de mens en empathisch gedrag.
Bij de volwassen ruiters richt je je vooral op laatkomers en herintreders. Wie zijn dat?
Voornamelijk vrouwen, vaak jonge moeders die hun bekkenbodem willen trainen na de bevalling. Maar er zijn ook mannen die zich bij ons inschrijven. Er komen veel 40- tot 50-jarigen die er altijd al van gedroomd hebben om te paardrijden. Onze oudste ruiter is 80 jaar oud! Het programma voor volwassen ruiters heet ook "Paardrijden als gezondheidssport". Sommigen willen gewoon ontspannen en tot rust komen. De meesten willen echter sportief paardrijden - maar niet in de zin van wedstrijdsport. Ze willen uitgedaagd worden - om met het paard te bewegen in plaats van naar de sportschool te gaan. Daarom bieden we ook elementen van de Feldenkrais-methode aan op het paard, zittraining, grondwerk, theoriesessies en zelfs buitenritten en stokwerk of springgymnastiek. De rijlessen zijn altijd individueel: ik voel de basisstemming van de ruiter aan en organiseer de lessen op basis daarvan. Veel mensen rijden altijd op hetzelfde paard en bouwen zo een band op.
