das heini – Münster op culinair gebied opschudden

Voordat Katja het Heini opende, werkte ze voor een start-up uit Silicon Valley en hielp ze mee de Europese markt van dat bedrijf op te bouwen. Na een overname verdween haar baan en stond ze, eind vijftig, voor de vraag: wat nu?

Uiteindelijk vond ze het antwoord zelf, tijdens het schrijven van verschillende businessplannen. Katja woonde al in de wijk Mauritz en kende de vraag uit haar eigen werkdag: waar kun je een snelle lunch krijgen die vers, gevarieerd en lekker is?

Daarnaast waren er de 25 jaar die ze in Frankrijk had doorgebracht, die haar relatie met lekker eten hadden gevormd, en haar dochter, die haar enkele jaren eerder had aangezet om steeds meer veganistisch te gaan eten. Uit deze ervaringen ontstond het idee voor Heini.

Het feit dat de gerechten al klaarstaan, heeft als voordeel dat Katja tijdens de openingstijden tijd heeft voor haar gasten. 

Bij Heini raken buren met elkaar in gesprek, leren ze elkaar kennen en wisselen ze ervaringen uit. Uit ontmoetingen in de winkel zijn nieuwe contacten ontstaan. Het klantenbestand varieert daarbij van een twaalfjarige scholier tot een 94-jarige vaste klant. Zo is het Heini naast een plek voor een snelle maaltijd ook een kleine ontmoetingsplaats geworden in de wijk Mauritz in Münster.

Tijdens hun traject maakten Sophie en Sebastian gebruik van verschillende ondersteuningsmogelijkheden. Ze wisselden van gedachten met de economische ontwikkelingsdienst en regionale financieringspartners zoals de Sparkasse, informeerden zich over de starterssubsidie en ontvingen aanvankelijk een LEADER-subsidie, waarna nog meer programma’s volgden. Veel van deze mogelijkheden moesten ze echter zelf actief zien te vinden, omdat er in het begin maar weinig geschikte aanspreekpunten waren voor hun bijzondere concept.

Vooral het netwerken met andere solidaire landbouwcollectieven in heel Duitsland was belangrijk. Al vóór de oprichting maakten Sophie en Sebastian deel uit van dit netwerk en profiteerden ze van advies, persoonlijke contacten en de ervaringen van andere Solawis. In plaats van concurrentie ervoeren ze een open cultuur van delen, waarin kennis, documentatie en praktische oplossingen vanzelfsprekend werden doorgegeven – een houding die ze tot op de dag van vandaag zelf in praktijk brengen.