De producent "Haus Kummerveldt" over de Grimme-prijs, heldin Luise en het Münsterland als filmset

Mevrouw Ruf, uw serie "Haus Kummerveldt" is al een bekroond succesverhaal. Wat betekent de nominatie voor de Grimme Prijs voor u?

Om met mijn allereerste productie genomineerd te worden voor de belangrijkste Duitse televisieprijs is meer dan ik ooit had durven dromen. Het is een grote eer. We hopen op een carrièreboost, die het ook veel gemakkelijker zal maken om het volgende seizoen te financieren.

Wat was je reactie op de nominatie?

Ik miste een telefoontje van Fabian Nolte, die de bediende speelt in de serie, om half negen 's ochtends. Kort daarna stuurde hij me een link naar het Grimme Instituut zonder commentaar. Om "Haus Kummerveldt" te lezen in de lijst met nominaties is tot op de dag van vandaag ongelooflijk. Die 18e januari was een beetje als een verjaardag: er belde altijd wel iemand om me te feliciteren, het was geweldig.

Hoe vaak bezoek je de website van het Grimme Instituut?

Minstens één keer per dag. Het helpt om kleine tegenslagen in het dagelijks leven op te vangen - hoe slecht je humeur ook is. Ik wacht op de dag dat ik dit nieuws heb verwerkt.

Het werk aan "Haus Kummerveldt" begon zeven jaar geleden. Wat was het oorspronkelijke idee?

In 2017 maakte Mark Lorei een korte film die zich afspeelde in de context van kastelen en adel in het Münsterland. Hieruit ontstond het idee om een langer verhaal te vertellen over de landadel in de 19e eeuw met verwijzingen naar het heden. De focus moest liggen op de sociale en seksistische patronen die toen meer uitgesproken waren, maar helaas nog steeds een probleem zijn. Dit werd "Haus Kummerveldt".

Je bent sinds 2018 producer in het team. Wat zit er achter je baan?

Als producent zorg ik ervoor dat dingen gebeuren. Als een regisseur als Mark Lorei bij mij komt met een idee en ik geloof erin, dan steek ik al mijn energie in het realiseren ervan. Producent zijn betekent veel: bijvoorbeeld geld verwerven, financieringsaanvragen schrijven en het team samenstellen. Je moet de juiste creatieve geesten voor het project vinden. Public relations en contracten met omroepen horen ook bij mijn werk. En tussendoor zoek ik iemand die bijvoorbeeld een koets kan leveren, want die moet spontaan in beeld komen.

Wanneer is een project voor jou af?

Als het materiaal klaar is op de harde schijf, is mijn werk nog niet gedaan. Het belangrijkste is om te beginnen met de marketing van de film of serie - het is tenslotte de bedoeling dat het publiek het ziet. In principe bouw ik in de loop der jaren steeds meer projecten op, maar ik maak er nooit één helemaal af.

Wat kenmerkt "Haus Kummerveldt" voor jou?

Wat ik zo mooi vind aan de serie zijn de verrassingsmomenten: stijlbreuken door de muziek, maar ook toevoegingen zoals opnieuw geënsceneerde schilderijen. Het is geen stoffig cliché, maar een supermoderne historische film. "Haus Kummerveldt" toont de adel in het dagelijks leven, laagdrempelig en persoonlijk. En zo ver verwijderd van een publiek of een groots bal, wat we vaak in films hebben gezien.

De intro is ook ongebruikelijk: fruit dat gerangschikt is als een schilderij dat snel achter elkaar bederft.

De intro toont vergankelijkheid in de vorm van een typisch stilleven uit die tijd. Er is trouwens niets van geanimeerd; het hele proces duurde twaalf weken. We filmden de intro in de voormalige kinderkamer van onze cameraman. Ondanks dat de verwarming helemaal open stond, was er na drie weken nauwelijks iets met het fruit gebeurd en een tijdje later kwam het echt op gang. Omdat het zo stonk, moesten we de kamer binnengaan met beschermende maskers op. In de aftiteling vermelden we de moeder van onze cameraman onder "Special Thanks" - omdat ze thuis zoiets walgelijks heeft meegemaakt.

Niemand weet precies hoe de mensen toen leefden. Hoe heb je het verhaal benaderd?

Bij een productie als deze rijst automatisch de vraag naar authenticiteit. Er wordt altijd rekening gehouden met de perspectieven van de filmmakers; we kunnen alleen een illusie van een authentieke historische wereld creëren. En dat willen we niet verbergen. Dit is nog een reden waarom anachronismen deel uitmaken van "Haus Kummerveldt", zoals de splitscreens en de punk - duidelijk geen historische elementen.

"Haus Kummerveldt" ligt in Münsterland. Welke rol speelt de regio in het succes?

De serie zou niet bestaan zonder de regio Münsterland. De pilotafleveringen die in 2019 zijn opgenomen, zijn volledig gefinancierd door sponsors en partners uit de regio. Niemand in de filmindustrie geloofde destijds in het project. Alleen al de vermelding van een historische film - die vaak als te moeilijk en te duur wordt gezien - haalde ons al snel uit de discussies. In Münsterland zei iedereen: "Geweldig, wij vinden het geweldig!" We zijn erg dankbaar voor deze ongelooflijke steun. We werden ook met open armen ontvangen op onze opnamelocaties in het Münsterland.

De serie speelt zich af in en rond kastelen. Wat was belangrijk bij het kiezen van de locaties?

Of een locatie geschikt is om te filmen hangt af van verschillende factoren. Tijdens een rondreis door het Münsterland hebben we het ene huis na het andere bekeken. Sommige moesten we meteen uitsluiten omdat er een landweg naast lag - te luid voor het geluid, problematisch voor het beeld door het zichtbare verkeer. Bij kasteel Vischering in Lüdinghausen konden we bijvoorbeeld niet binnen filmen omdat het een museum herbergt met gerenoveerde en barrièrevrije kamers. De binnenplaats en het kasteel van buitenaf waren echter ideaal.

De waterburcht Haus Welbergen in Ochtrup werd de voorouderlijke zetel van de familie von Kummerveldt.

Er zijn rondleidingen mogelijk, maar er is geen dagelijks museum. We waren ook onder de indruk van het feit dat het nog steeds grotendeels is ingericht als een 19e-eeuws huis.

In hoeverre hebben de locaties het verhaal beïnvloed?

De zoektocht naar locaties en het maken van het script liepen voor ons parallel. We wisten bijvoorbeeld dat we een slaapkamer, een keuken en een binnenplaats nodig hadden. Toen eenmaal duidelijk was welke we zouden gebruiken, werd het script aangepast aan de lokale omstandigheden. Soms ontdek je een setting die zo sterk is dat er scènes voor geschreven moeten worden, zoals de scènes in de tuin van Haus Welbergen, zoals het taartgevecht of het jeu de boules spel.

Luise's rolmodel is een van Münsterlands beroemdste persoonlijkheden. Welke rol speelt Annette von Droste-Hülshoff in "Haus Kummerveldt"?

We verfilmen haar verhaal niet, maar "Haus Kummerveldt" is geïnspireerd op haar leven en dat van verschillende andere vrouwelijke auteurs. Annette von Droste-Hülshoff had het geluk dat ze onder haar eigen naam kon publiceren - in tegenstelling tot de meeste schrijfsters in die tijd. Bij sommigen kwam pas tegen het einde van hun leven of postuum aan het licht dat ze achter hun mannelijke pseudoniem zaten. Van anderen weten we waarschijnlijk nog steeds niets.

Wat interesseert je in deze omstandigheden?

Veel vrouwelijke auteurs uit die tijd zijn tegenwoordig gemeengoed in schoollessen. Vaak wordt vergeten hoe hard ze hebben moeten vechten om hun teksten gepubliceerd te krijgen. Voor het leven van Luise von Kummerveldt hebben we ons gebaseerd op verschillende biografieën. En we konden filmen in de bibliotheek van kasteel Hülshoff.

Dit is de oorspronkelijke bibliotheek van de dichteres.

Het was heel bijzonder om deze locatie te kunnen gebruiken voor "Haus Kummerveldt". Mark Lorei zei ooit met een knipoog dat hij de geest van Annette kon voelen.

Je had het al over het samenstellen van het team, een van je taken als producer. Hoe heb je het voor elkaar gekregen om artistiek samen te werken aan "Haus Kummerveldt"?

Het "Haus Kummerveldt" team is uniek. De meesten van ons zijn er al vanaf de eerste dag in 2018 bij betrokken en hebben elke stap van het project meegemaakt, waarbij ieder van ons zijn eigen visie inbracht. In het begin hadden we helemaal geen geld, toen een beetje en uiteindelijk heel weinig. We hebben nog steeds niet de standaard van een normale productie bereikt, maar werken in de low-budget sector. "Haus Kummerveldt" heeft ons aan elkaar gelast, we zijn een filmfamilie geworden. En hoewel dit ons beroep is, ziet niemand het project als een van de vele banen. We motiveren elkaar.

Was het altijd gemakkelijk voor je om bij "Haus Kummerveldt" te blijven?

Soms dacht ik: Dit kan niet waar zijn, misschien komt het er wel nooit van! Er zat tweeënhalf jaar tussen de pilotafleveringen en het vervolg, waarin we soms wanhopig probeerden om het project te financieren. Het was een kwestie van iedereen kunnen betalen. Het was frustrerend om van sommige omroepen een categorisch nee te horen tegen een historisch project - nog voordat iemand naar ons materiaal had gekeken. Maar nooit frustrerend genoeg om op te geven.

Haus Kummerveldt" is al verschillende keren op het witte doek vertoond, te beginnen met de première in Münsterland. Hoe is het om je eigen serie zo te zien?

Het ervaren van "Haus Kummerveldt" in de bioscoop, in een Dolby surround mix, kruipt onder je huid. Ik ken de serie inmiddels uit mijn hoofd. Het spannende is de zeer verschillende reacties van het publiek - om welke clou ze moeten lachen, bijvoorbeeld. Daarom zou ik graag op de eerste rij zitten in de bioscoop met uitzicht op het publiek.

Welke reactie hoor je het vaakst?

Een die je een rugwind geeft: "Wanneer gaat het verder? We willen meer!"

Wat is jullie antwoord?

We willen doorgaan, schrijven het script voor een nieuw seizoen en zijn in gesprek met sponsors en omroepen. "Haus Kummerveldt" was voor Mark Lorei en mij de aanleiding om een productiebedrijf op te richten dat we na "Haus Kummerveldt" voortzetten. Het is niet langer een afzonderlijk project, maar een integraal onderdeel van ons leven.

Het interview werd afgenomen door Christoph Schwartländer.